پاییز همش بهونه است

براي آنكه به جايي برسيم كه نرسيده ايم بايد از راهي برويم كه تا كنون نرفته ايم .

خانم گاندي  نخست وزير هند

بهار كرد جهان را ز كوه و صحرا سبز

بهار من   بكن آخر تو نيز ما را سبز

آن چنانش به شوق بوييدم

كه به بوي خوشش ز دست شدم.

 دوش تا وقت بامداد مرا

گل تو در كنار بالين بود

در بر من بخفت و عطر افشاند

بسترم تا به صبح مشكين بود.

 به شگفت آمدم كه اين همه بوي

ز گلي اين چنين عجب باشد

حيرتم زد كه راز اين گل چيست

كه چنينم از آن طرب باشد.

آه دانستم اي شكوفه ناز !

راز اين بوي مستي آميزت :

كاندر آن رشته بود پيچيده

تاري از گيسوي دلاويزت.

اي ماه متاب بر من امشب

آتش به دلم ميفكن امشب

چشمك مزن اي ستاره   خاموش

خونم مفشان به دامن شب.

اي باد به كوي من چه پويي

آزار دل مرا چه جويي

زان دختر شوخ چشم طناز

با من سخني دگر نگويي !

نزديك ميا  خيال او   دور !

دور از من دردمند مهجور !

بگريز ازين شكسته درد

بگذار مرا در اين شب گور !

آه اي شب تب گرفته پيش آي

و آغوش سياه خويش بگشاي

بفشار مرا به سينه بفشار

برباي مرا زخويش  برباي.

شب آمد و چيره شد سياهي

آرام گرفت مرغ و ماهي

تنها منم اشكبار و بيدار

اي شب تو زجان من چه خواهي !

بشكيب و منال اي شباهنگ

انده مفزا بر اين دل تنگ

بگذار به درد خود بگريم

در خون دلم فرو مزن چنگ