پاییز همش بهونه است

بايد نوشت ... مي‌نويسم كه بداني .... مي‌نويسم كه بخواني ..... 

۰ - سفر از منتهاي رحم يك آشنا آغاز گشت .

۲- گهواره‌ايست، آشنا لالايي مي‌خواند .... .

۳- مي‌خندم، كوچه را به بازي مي‌گيرم و آدمها را نمي‌شناسم ...

۴- زندگي آبي است ولي من هنوز كوچك و ساده مانده‌ام.

۵- حس غريبي در زير پوستم موج مي‌زند،     آشنا مراقب است بروز نكند.

۶- به هفت نزديك مي‌شوم ولي هنوز عاشق نگشته‌ام ...

۷- بازي‌ها پايان ندارند، نفسهايم تند مي‌زنند و قلبم فضاي كوچكي براي زيستن دارد، مي‌گويند عاشق گشته‌ام ....

۸- هفت به پايان رسيد اما هنوز حرف براي گفتن زياد دارم !

۹- ديگر حرفي ندارم، طنين واپسين قدمهايت گوشهايم را مي‌نوازد:

يك ساحل ....   يك دنيا تنهايي ....

راستي !  "يك" را نشمردم :

رؤيايي نوشين از بستر خواب خدا، در منطق بيداريم جاري گشت ....

۱- دوستت دارم

سلام اي غروب غريبانه‌ي دل

سلام اي طلوع سحرگاه رفتن

سلام اي غم لحظه‌هاي جدايي

خداحافظ اي شعر شبهاي روشن

خداحافظ اي قصه عاشقانه

خداحافظ اي آبي روشن عشق

خداحافظ اي عطر شعر شبانه

خداحافظ اي همنشين هميشه

خداحافظ اي داغ بر دل نشسته

تو تنها نمي‌ماني اي مانده بي‌بر

تو را مي‌سپارم به دلهاي خسته

تو را مي‌سپارم به ميناي مهتاب

تو را مي‌سپارم به دامان دريا

اگر شب‌نشينم، اگر شب‌شكسته

تو را مي‌سپارم به رؤياي فردا

به شب مي‌سپارم تو را تا نسوزم

به دل مي‌سپارم تو را تا نميرم

اگر چشمه واژه از غم نخشكد

اگر روزگار اين صدا را نگيرد

خداحافظ اي برگ و بار دل من

خداحافظ اي سايه‌سار هميشه

اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم

خداحافظ اي نوبهار هميشه

دچار دايره‌ي درد و دربند دخمه‌اي دريغ!

بودنت، تسخير طلسم تيره‌گي، تابيده بر طراوت طلوع.

باش و برهانم از بند و برسانم به بوسه بقا !

خدايا !

من در كلبه فقيرانه خود چيزي را دارم كه تو در عرش كبريايي خود نداري، من چون تويي دارم و تو چون خود نداري.

                                                                                              دكتر علي شريعتي

--------------------------------------

الهي !

نه نيستم نه هستم، نه بريدم نه پيوستم، نه به خود ميان بستم. لطيفه‌اي بودم از آن مستم. اكنون زير سنگ است دستم.

                                                                                    خواجه عبدالله انصاري

------------------------------------

فرقي نمي‌كند گودال آبي كوچك باشي يا درياي بي‌كران! زلال كه باشي،  آسمان در تست .

                                                                                                                        ........

--------------------------------

به نداي قلبت گوش كن و رؤياهايت را دنبال كن.

از قلب تبعيت كن و خداوند خشنود خواهد شد.

الآن وقت آن رسيده كه مشعل را محكم به دست بگيري و به طرف گرگ بري.

                                                                                                                           پائولو

-------------------------------------------

انديشيدن به پايان هر جيز شيريني، حضورش را تلخ مي‌كند ... بگذار پايان، تو را غافلگير كند، درست مثل آغاز ....

ابر آمد و باز بر سر سبز گريست

بي باده‌ي گلرنگ نمي‌بايد زيست

اين سبزه كه امروز تماشاگه ماست

تا سبزه خاك ما تماشاگه كيست

----------------------

تا شاگردم به قطع استادترم

تا بنده‌ترم زجمله آزادترم

كاريست عجب كار من بي سر و بن

غمگين‌ترم آن زمان كه دلشادترم

-----------------------

امشب ز غمت ميان خون خواهم خفت

وز بستر عافيت برون خواهم خفت

باور نكني خيال خود را بفرست

تا درنگرد كه بي تو چون خواهم خفت

-----------------------

از نقد وجود من هدف سازي تو

بس ناوك قهر در من اندازي تو

خوش باشدم آن مقام كز مركب حسن

بي واسطه‌اي به سوي من تازي تو

---------------------

هر نقش كه روزگار مي‌انگيزد 

سيماب مرا به مشك تر مي‌ريزد

اين موي سپيد چيست؟ داني ؟

گرديست كز نعل سمند عمر برمي‌خيزد

-------------------------

اي كه مشتاق منزلي مشتاب

پند من كار بند و صبر آموز

اسب تازي دو تك رود به شتاب

اشتر آهسته مي‌رود شب و روز

-----------------------

اين من و تو حاصل تفريق ماست

پس تو هم با من بيا تا ما شويم

حاصل جمع تمام قطره‌ها

مي‌شود دريا بيا دريا شويم

من بي‌مايه كه باشم كه خريدار تو باشم

حيف باشد كه تو يار من و من يار تو باشم

تو مگر سايه لطفي به سر بخت من آيي

كه من آن مايه ندارم كه به مقدار تو باشم

خويشتن بر تو مبندم كه من از خود نپسندم

كه تو هرگز گل من باشي و من خار تو باشم

هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادي

مگر آن وقت كه شادي‌خور و غمخوار تو باشم

                                                            سعدي شيرازي 

             مي‌شود بود مثل رود گرچه خسته و كبود

                                                           مصطفي علي‌پور

اشك آمد و  روزن نگاهم را بست

خواب آمد و چشم پرگناهم را بست

خوابيدم و با خيال تو خوابيدم

ديوار شد آن خيال و راهم را بست

--------------------------------

شنيدم آشنايي مي‌فروشند

به باغ روشنايي مي‌فروشند

سفر كردم به باغ روشنايي

ولي ديدم جدايي مي‌فروشند

-------------------------------

در سينه دلي هميشه خون مي‌خواهم

عشقي كه طلب كند جنون مي‌خواهم

پايي كه بيفكند مرا در دل شك

دستي كه مرا كشد برون مي‌خواهم

--------------------------------------

شدم تنگ بلوري ماهيم مرد

وگر راهي شدم همراهيم مرد

ترانه‌ي خواندم از سردفتر عشق

رباعيهاي دفتركاهيم مرد

 --------------------------

من فقط مي‌دانم

كه تويي

شاه‌بيت غزل زندگيم

کی بشه باز اون روزهای خوب شروع بشه

من امیدورارم روز به روز بری بسوی اون روشنایی ها

یه در طول تاریخ بگو  و کار رو تموم کن

يه در طول تاريخ بگو و دنيا رو به آتيش بكش

صدف بشكن تماشاي گوهر كن

------------------------------------

تا همچو گل خزان‌زده رخت من است

بر باد چو برگ لاله هر لخت من است

در خواب رود، نه، ديده گر ديده‌ي من

بيدار شود، نه، بخت اگر بخت من است

-------------------------------------

كار چنان كن كه در اين تيره خاك

دامن عصمت نكني چاك‌چاك

قدر دل آنها كه قوي يافتند

از قدم پاكروي يافتند

بي اثر مهر چه آب و چه گل

بي نمك عشق چه سنگ و چه دل

نيست در آن دل كه در او داغ نيست

لاله بي داغ در اين باغ نيست

---------------------------------

ببين چه زرد مرا مي جوند سبزترينم

ببين چگونه مرا ابر كرد خاطره‌هايي

كه ميشد در يكايكشان آفتاب بينم

شكستني شده‌ام اعتراف مي‌كنم اما

ز جنس شيشه عمر تو ام مزن به زمينم

براي پر زدن از تو خوشا مرام عقابان

كبوترانه چرا بايد از تو دانه بچينم

نمي‌رسند بهم دست اشتياق تو و من

كه تو هميشه هماني كه من هميشه همينم

پاييز همش بهونه است